Strony

Wyszukiwarka witryny

niedziela, 15 maja 2011

Jezioro Czajcze






Na niewielkim wzniesieniu i cyplu wbijającym się w brzegi Jeziora Czajczego, w średniowieczu istniało grodzisko. Pierwsze pisemne wzmianki na jego temat pochodzą z XVI w., ale to grodzisko słowiańskie funkcjonowało od IX-XII w. Na skarpie jest pomnik z tablicą opisującą to miejsce, zaś nad samym brzegiem jeziora stoi plansza informacyjna.
Dziś nic nie zachowało się z dawnego grodu, poza ostępami leśnymi i pamiątkowym miejscem.
Drugą ciekawostką znajdującą się w tym samym miejscu, jest tzw. „Wydrzy Głaz”, który jest pomnikiem nieożywionej przyrody. Jest to bowiem głaz przyniesiony przez lodowiec ze Skandynawii 12.000 lat temu. Waży 26 ton, wystaje ponad powierzchnię jeziora na wys. 1 m, a jego obwód wynosi 8 m. Znajduje się on tuż przy brzegu Jeziora Czajczego. Jego nazwa pochodzi stąd, że przy dobrej pogodzie można zaobserwować wylegujące się na nim wydry.
Do Jeziora Czajczego prowadzi szlak z pobliskiego Warnowa, jest to na terenie Wolińskiego Parku Narodowego.

Ania

Lubin - średniowieczne grodzisko






Podczas badań archeologicznych w 2009 roku, odkryto we wsi Lubin koło Wolina na Pomorzu fragmenty jednej z najstarszych świątyń na Pomorzu – kościółka pw. Św. Mikołaja z 1124 r., założonego przez św. Ottona z Bamberga. Odkryto prezbiterium ściany i fundamenty. Lubin jest wymieniany w pisemnej literaturze w XII w. jako gród-strażnica nad rzeką Świną. Zatem strzegł bezpieczeństwa żeglugi handlowej i pobliskiego portu w Wolinie. Lubin został napadnięty i zniszczony przez króla duńskiego Waldemara I w 1173 r.
Dziś możemy za niewielką opłatą 2,5 zł odwiedzić grodzisko, obejrzeć szczątki świątyni, i dodatkowo panoramę okolicy z punktu widokowego na szczycie grodziska. Są też tablice informujące o historii i wykopaliskach w języku polskim i niemieckim.

Ania

wtorek, 10 maja 2011

Jomsborg/Wineta/Wolin - centrum Słowian i Wikingów





Zarys historii Wolina

U schyłku VI w. n.e. Słowianie przybywają nad rzekę Dziwnę i budują na wyspie osadę Wolin/Jumne. Zajmują się uprawą ziemi, sieją proso latem i wiosną, mają również dwie pory zbiorów. Mają drzewa jabłoni, gruszy i brzoskwiń. Chowają zwierzęta, łowią ryby i zajmują się rzemiosłem. W VIII wieku Wolinianie rozwijają handel i żeglugę morską. Wkrótce Wolin staje się ważnym ośrodkiem gospodarki i handlowej wymiany. W IX w. Wolin posiada już 70 grodów i 700 osad.

Według „Żywota św. Ansgara” w 850 r. Wolinian zaatakowała flota złożona z 21 łodzi wikingów duńskich, aby skutecznie złupić całą osadę. Według Jakuba Ibn Ibrahima około 965 r. Wolinianie posiadają potężne niezależne miasto nad Bałtykiem, wojują z Mieszkiem I zaś rządzi u nich starszyzna. W 967 r. Mieszko I włącza siłą gród w Wolinie i jemu przyległe terytorium do Państwa Piastów. I Wolin jest odtąd prężnym polskim portem. Mnóstwo towarów przepływa przez Wolin z Wielkopolski oraz Śląska. Niebawem Wolin staje się sławetny w całej Europie, a wzdłuż rzeki Dziwnej budowane są liczne grody-strażnice. Mieszkańcy Wolina wytwarzają ozdoby z bursztynu, wytwarzają artystyczne garncarstwo i działa tu stocznia budująca morskie statki. Port nie ma sobie równego i większego ośrodka w całej Europie. Zamieszkuje miasto ponad 8000 ludzi. Na Chramowym Wzgórzu jest sławna świątynia Trzygłowa. Według Adama z Bremy z 1074 r. Wolin zamieszkują również barbarzyńcy, Grecy, Sasi, jedynie nie wolno krzewić tam chrześcijaństwa, bo miasto wyznaje jeszcze wiarę pogańską. Chwali Wolinian jako uczciwy i gościnny lud w 1124 r. biskup Otton, w imieniu Bolesława Krzywoustego przybywa do Wolina i zaprowadza siłą chrześcijaństwo, niszcząc pogańską świątynię. W 1140 r. powstaje w Wolinie biskupstwo. W 1184/85 roku Wolin zostaje napadnięty przez Duńczyków i doszczętnie zniszczony. Wydarzenie to zakończyło czasy świetności Wolina.


Wikingowie z Jomsborga

Po zdobyciu Wolina przez Mieszka I w X w. około 970 r. król duński Harald Sinozęby wchodzi w układy z Wolinianami i buduje osadę w pobliżu Wolina (na Srebrnym Wzgórzu) i nazywa ją Jomsborgiem. Pierwszy jarl Jomsborga to Palnatoki, który rozpoczyna budowę portu dla 300 statków. Ambitni młodzi mężczyźni z Wolina mogli zaciągnąć się do armii wikingów, ale aby móc z nimi walczyć na morzach, muszą pokonać na śmierć przeciwnika w czasie ćwiczeń.

W 984 r. córka Mieszka I poślubia króla Szwecji Eryka, wkrótce Mieszko I przepędza Duńczyków z Jomsborga i uczyni kolejnym jarlem norweskiego wikinga Olafa Tryggvasona, którego docenia za męstwo i odwagę w walce z Duńczykami. W 986 r. ginie w walce o władzę, ze swoim synem Swenem Widłobrodym, król duński Haralad Sinozęby. Tymczasem Olaf Tryggvason najeżdża Norwegię usiłując pokonać jarla Haakona aby zdobyć koronę. Udaje mu się to i włada Norwegią przez 5 lat. Próbuje również zdobyć Jomsborg, ale koło wyspy Rugii (Rany) czeka na niego flota Danii, Szwecji i Polski; ginie on w największej bitwie wikingów, bitwie królów pod Svoldern (Zwłodziem). Późniejsze źródła milkną powoli na temat jomswikingów, którzy być może udali się na wyprawę krzyżową, może zostali w innej krainie… Jak głosi jedna legenda.


Źródło: „Pogańskie tajemnice Pomorza” Wrzesław Mechło

Ania