Strony

Wyszukiwarka witryny

środa, 27 lutego 2013

„Zimowy las na Ślęży”

Kilka dni temu wybrałam się na krótką wycieczkę na Ślężę. Ponieważ miałam niewiele czasu aby złapać powrotnego busa, z Przełęczy Tąpadła udałam się całkiem zaśnieżoną, asfaltową drogą w kierunku SulistrowiczekJ Droga była biała, las wokół też, a całkowita cisza wokół, była zakłócana tylko niekiedy szmerem nadjeżdżających powolutku aut… O ile pamiętam góra zawsze jakoś „hałasuje”, czy to wiosną, latem czy jesienią… A tu nic, tylko biało i taka głucha cisza… co też miało swój urok… Na zdjęciach jest właśnie ta droga i las wokół niej…

Ania.




















„Międzygórze w Kotlinie Kłodzkiej”



Międzygórze (480-800 m n.p.m.) to znana miejscowość wypoczynkowa, położona w Kotlinie Kłodzkiej, w Masywie Śnieżnika. Wieś ta leży w dolinie Wilczki, zaś ponad tą doliną wznoszą się góry: Igliczna, Lesieniec, Czarna Kopa i inne.

W miejscowości możemy podziwiać wielką atrakcję – Leśny Rezerwat Przyrody Wodospad Wilczki, znajdujący się oczywiście na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Sam wodospad ma wysokość 22 m, i jest drugim najwyższym w Sudetach, po Wodospadzie Kamieńczyka w Szklarskiej Porębie.

Drugą wielką atrakcją jest „Ogród Bajek”, o którym możemy się dowiedzieć więcej z tablicy:

Ogród Bajek – leży na wysokości 780 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię 0,23 ha. Został założony po I wojnie światowej przez Izydora Kriestena – pracownika leśnego, który tutaj wybudował sobie dom mieszkalny(przy wejściu widoczna piwnica i fragment fundamentu) Ten wielki miłośnik przyrody tworzył swoje dzieło przez  około  20 lat. Z korzeni i gałęzi oraz kory drzew powstawały baśniowe postacie, altany, domki, zamki, pałace wokół których zasadził wiele ozdobnych krzewów i kwiatów. W końcu lat 60-tych pozostawały bez opieki – ogród został poważnie zniszczony. W latach 1974-75 został odnowiony przez harcerzy (hufiec Poznań). W latach 1981-85 bez opieki – zniszczony w 70 %. W 1985 r. przejęty przez ODDZ. PTTK – im. M. Orłowicza w Międzygórzu, zostaje odnowiony. Rzeźby przedstawiające postacie baśniowe wykonał zasłużony działacz turystyczny – rzeźbiarz – amator Jerzy Drążkowski. Ogród Bajek został oddany do zwiedzania po remoncie 14 IX 1986.

Zarząd Oddział PTTK w Międzygórzu.

W miejscowości spotykamy też dwa kościoły, znajdujące się blisko siebie. Pierwszy to kościół św. Józefa z lat 1740-42, rozbudowany w 1920 roku. To drewniana budowla salowa, z emporą wewnątrz, z dwuspadowym dachem zwieńczonym niewielką wieżyczką (sygnaturką) pośrodku. Wewnątrz jest bogate wyposażenie, np. drewniany ołtarz z 1740 roku, drewniana ambona z przełomu XVIII/XIX wieku oraz drewniane rzeźby z około 1760 roku - autorstwa Michała Klahra Młodszego.

Nieopodal na wzgórzu, spotykamy drugi neoromański, kamienny kościółek. Jest to poewangelicka świątynia, zbudowana w 1911 roku. Ma kwadratową wieżę i jest zwieńczona dwuspadowym dachem.

Bardzo malowniczo wkomponowuje się wraz z pierwszym kościołem w otaczający krajobraz...

Warto dodać, że rozwój turystyczny tej nieznanej wcześniej górskiej miejscowości nastąpił za czasów księżnej Marianny Orańskiej w XIX wieku, która nadała Międzygórzu wiele letniskowych cech i przyczyniła się do jej rozkwitu. Około 1840 roku zbudowano tu dzięki niej drewniane domy gościnne dla pierwszych turystów, gospodę, a także stworzono romantyczny park z fontanną wokół Wodospadu Wilczki. Powstały wtedy mostek nad progiem, schody i kładki prowadzące do punktów widokowych. W 1858 roku zbudowano w Międzygórzu willę dla Marianny Orańskiej w ludowym stylu tyrolskim, która miała stać się przykładem dla nowego stylu budownictwa w Sudetach. Nadal powstawało coraz więcej pensjonatów i gospód dla zachwyconych okolicznymi górami i klimatem  wczasowiczów.

Dzisiaj możemy podziwiać w miejscowości wiele starych, pięknych willi, niekiedy będących kiedyś pensjonatami...

Dziś możemy również przejść się Drogą Marianny czy nabrać wody ze Źródła Marianny, gdyż wielu miejscom nadano z wdzięczności dla jej pomocnej działalności takie nazwy miejscowe w tych górskich stronach. Przyczyniła się ona bowiem również do powstania dróg w tych terenach górskich, dbała o lasy, wybudowała 26 leśniczówek, tworzyła stawy rybne z pstrągami, założyła hutę szkła w Stroniu Śląskim, oraz kamieniołomy marmuru w pobliżu Stronia Śląskiego. Ludność, której pomagała, zaczęła ją nawet nazywać Dobrą Panią…

Marianna Orańska była królewną niderlandzką, żyła w latach 1810-1883, była właścicielką posiadłości na Ziemi Kłodzkiej, części Gór Bialskich i Masywu Śnieżnika.


 Jedna z pięknych willi...
 "Ogród Bajek"



















 Kościół poewangelicki...
 Kościół św. Józefa w dolinie...


 Kościół św. Józefa
 Kapliczka w Siennej...


Na zdjęciach jest jeszcze kapliczka przydrożna na Przełęczy Puchaczówka w Siennej, jedna z wielu znajdujących się w tych okolicach… Sienna to wieś położona kilka km na północ od Międzygórza. Na drzwiach kapliczki możemy przeczytać wiersz, autorstwa J. Wolffa Raumnitza, jest to smutna legenda, dotycząca powstania kapliczki:

„Ona ci opowie o mrocznym czasie i zgryzocie,

O zawierusze hulającej, cierpieniu i tęsknocie.

Dawno, dawno temu, sto lat i więcej chyba,
Pewien bohater młody raz po raz miecza dobywa.

Padają od jego miecza jeden za drugim wrogowie,
A w waleczności serca nie ma równego sobie,

Lecz pewnej nocy ciemnej, gdy znów na warcie staje,
Tęsknota za bliskimi wytchnienia mu nie daje.

Odkłada na bok broń i w ciemną noc wyrywa,
W dwunastej godzinie drogi pod dom swój przybywa.

Otwórz żono kochana, czem prędzej otwórz wrota,
Zwyciężyła ma do rodziny miłość i tęsknota.

Wtem z izby głos dobiega pełen wesołości:
Ach ojcze, drogi ojcze, znów jesteś na wolności!

Nie mówcie o wolności, gdyż mi ona nie dana,
Lecz chęć, by was ujrzeć, tak nieopisana!

Już dnia następnego przyjdzie mu być żegnanym,
Przez zrozpaczonych bliskich hen odprowadzanym.

A nim się rozstaną w największym serca cierpieniu,
Złoży zona obietnicę, zbudować pomnik na wzniesieniu.

Kapliczkę niewielką, której czas nie skruszy,
Gdzie wędrowiec strudzony przy Ojcze Nasz się wzruszy.

Nad dezerterem, co w Kłodzku na śmierć został skazany,
Bo żywot wśród najbliższych nie był mu pisany.”


Tekst – Ania, fot. Milena.

Źródło: Wikipedia i Słownik geografii turystycznej Sudetów – Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie.


niedziela, 24 lutego 2013

„Hajnice w Czechach”

Kilka lat temu przez przypadek znalazłam się we wsi Hajnice w Północnych Czechach. Mimo, że byłam tam tylko przez krótką chwilę i nie przyjrzałam się wszystkim ciekawostkom, w oko wpadł mi zwłaszcza charakterystyczny zabytkowy dom (nr 153). 

Hajnice to wieś położona około 9 km od Dvur Kralove nad Labem, w regionie zwanym Podkarkonosze, w Czechach. Według podań, w 1007 roku Adam z Tokowa założył tu kuźnię. Za czasów króla Przemysła Ottokara II (XIII wiek), Hajnice należały do państewka trutnovskiego. Pierwsza pisemna wzmianka o Hajnicach pochodzi z 1260 roku, gdy są one wymianie jako miasto. Zachował się też dokument z 6 stycznia 1301 roku, w którym król czeski Wacław III z dynastii Przemyślidów,  potwierdza przekazanie okolicznych dóbr na rzecz szpitala w Trutnovie. Przez Hajnice od wczesnego średniowiecza aż do XIX wieku wiodła „Droga Solna” z Czech do Polski.


 Wolno stojąca wieża kościoła św. Mikołaja
 Zabytkowy dom nr 153
 Pomnik Świętej Trójcy przed domem nr 153

 Figurka świętego...
 Kościół św. Mikołaja


Dom nr 153 to wyjątkowo ładna, trzypiętrowa, drewniana budowla z podcieniami, przed którą stoi barokowy pomnik kamienny Świętej Trójcy, zaś na wysokości pierwszego piętra widnieje umieszczona niewielka kamienna figurka przedstawiająca nieznanego świętego (niestety nie wiem jakiego, jest to zapewne jakiś biskup…).

We wsi możemy znaleźć także barokowy kościół św. Mikołaja z lat 1754-82, powstały na miejscu kościoła z XIII wieku, zniszczonego przez pożar. Obok jest wolno stojąca, prawdopodobnie starsza, gotycka wieża, która w średniowieczu służyła też za strażnicę. 

Ania.

Źródło; www. hajnice.cz